گلهای زرد پیرهنم را برای تو....

         دست برد توی جیب شلوارش   

            جمعه بیرون کشید و دستم داد

        صبح یکشنبه تیشه را برداشت            

            بیستون   بودم  و  شکستم داد

        بعد از پشت پنجره دیدم                     

             کوچه کم کم اسیر پاهای ......

        دفعه ی سوم است ، وکیلم من ؟         

                   که شما را به عقد اقای

        پیرهن مشکی کنار دخت

                 که دهانش هنوز الوده ست

        به صداق....  وبعد دوشیزه

         وبعد دختر گیسو سیاه گیسو مست

        زن از شیار لبانش سکوت می بارید

        و اشک توی نگاهش تلو تلو می خورد

       درست حالت ان لحظه های مردی بود

       که توی کافه ی بالایی اب جو می خورد

      دوشنبه بود و کنار تو ایستاده زنی

                   که البوم مرا هم  اگر ورق بزنی

     ته مانده های پیکرش از زیر چادرم 

                 لبخند می زنند و تو اما نمی زنی 

    لبخند می زنندو تو غمباد می کنی

                 کز می کنی درون خودت زیر دامنم

    صبح سه شنبه دختری از یاد می رود

                 با چکمه های وحشی شبهای رفتنم

   چیزی شبیه یک کفن پاره پاره بود

                پنجشنبه ای که دور تن من کشیده ای

   تو هر چهارشنبه بر این بوم لعنتی 

                   یک خانه با براده ی اهن کشیده ای 

   تصمیم باتو هرچه تو گفتی همان ! قبول!

                  من شنبه عصر از تَرَک ِ شانه های تو

   گل می کنم و فصل زمستان سال بعد

                         گلهای زرد پیرهنم را برای تو ...

   دوشیزه ی همیشه ی چشمان ابی ات

                   در تختخواب کهنه ای ارام خفته است 

   دوشیزه ای که یک شب وحشی به زیر لب

                  یا اشتباه کرده و یا ...؟ بله گفته است




کلمات کلیدی :زن، شعر، هویدا
نوشته شده توسط فاطمه هویدا - کرمان در یکشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸۸

.:: نظرات () ::.