هایسه

برای پسرم

فاطمه هویدا - کرمان — Wed, 25 Apr 2012 11:55:00 GMT

چشم باز کردن و چشم بستنت، خنده خرگوشی گاه و بیگاهت

چسبیدن معصومانه ت به سینه م و شیر خوردنت

حتی ونگ ونگ گریه هات ....

چیز دیگه ای هم باید از زندگی بخوام؟

دوستت دارم مامان دوستت دارم! به تنهایی من و پدرت خوش امدی!

هنوز شوکه م. هنوز به عظمت این نام خیره م . چه نام سکر اوری "مادر"!

ازوقتی پارسا کوچولو اومده یه ادم دیگه م جون گرفتم ،نفس می کشم، رها می خندم رها گریه می کنم ..

مادر شدم چه لذت گریه اوری!!

فقط دو بیت که نشنیدید:

هرگز نخواستم همه باشم برای تو تمثال ،بت،مجسمه باشم برای تو

کافیست نام کوچک منرا صدا کنی کافیست اینکه" فاطمه" باشم برای تو

عزیزم منو ببخش!

فاطمه هویدا - کرمان — Tue, 24 Jan 2012 17:53:00 GMT

اینکه چند ماهه که همیشه و هرجا با منی خیلی خوبه .

اما باید بگم منو ببخش که در جستجوی یک نقطه ی روشن پای تو رو به این دنیای تاریک باز میکنم .

منو برای همه ی چیزهایی که میخواهی و نخواهی داشت ببخش

بخاطر همه ی چیزهایی که نمیخواهی و مجبوری که داشته باشی

بخاطر همه ی اشک هایی که خواهی ریخت

بخاطر همه ی درد هایی که خواهی کشید

منو بخاطر اینهمه خودخواهی ببخش!

خوب یا بد, درست یا غلط دارم مادر میشم...

خدایا کمکم کن!

داره اتفاق بزرگی میفته

فاطمه هویدا - کرمان — Sun, 04 Dec 2011 11:56:29 GMT

خوبم یه کم بهتر از چندماهی که نبودم.

خیلی تغییر کردم داره اتفاق بزرگی میفته بزرگ مثل...

حرف زیاد دارم برای نگفتن. برای گفتن اما فقط یک شعر قدیمی .

... هی تو!

این وقت شب در شقیقه ی عریان یک زن تنها چه می کنی؟

زنی که قرن ها بر درخت های پوسیده و دیوارهای تکیده دخیل بسته است.

از من چیزی نمانده است ....

گلهای روسری ام را باد برده است و چکمه های سر به راهم را راه..

من مانده ام و حوصله ی سررفته ی اتگشتانی که بر دسته ی صندلی ام سر می خورند.

خسته ام مثل جمعه ای که از شستن رخت چرک ها برگشته است

به رختخواب میروم

و زنانگی ام را جویده چویده در دهان دخترکی می گذارم که قرن ها پیش در من مرده است

دختری با گیسوان بافته و شانه های گسیخته.

با دست های سرکش انسان درست شد

فاطمه هویدا - کرمان — Tue, 12 Jul 2011 09:02:00 GMT

چه سر نوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود ...

حسین منزوی

با دست های سرکش انسان درست شد

با استخوان وسوسه زندان درست شد

در کشتی شکسته ی دنیا دو جفت چشم

یک جفت خنده بود که طوفان درست شد

پیغمبران خسته تبر را زمین زدند

وقتی که در نگاه زن عصیان درست شد

ادم در ادمیت خود مانده بود که

در باورش فرشته و شیطان درست شد

یک جفت دست گیج زمین را گرفته بود

افتاد!شهر- کوچه- خیابان درست شد

در تکه تکه های زمان گم شدیم که

جولای- می و اذر و ابان درست شد

بدبختی من و تو فقط اتفاق نیست

(بابا که دست برد به مامان درست شد)

تقصیر هر که هست...

فاطمه هویدا - کرمان — Mon, 02 May 2011 13:14:00 GMT

خیلی ازم دوری ولی هر جای دنیا هم که باشی غصه م که می گیره سرمو روی شونه های تو می گذارم و گریه می کنم

تقصیر هرکه هست خدا لعنتش کند

هرچند فکر می کنم هردو مقصریم

تقدیر هم دلش به جدایی رضا نبود

من فکر می کنم که من و تو مقصریم

کوتاه امدیم و جهان قد کشید و بعد

هیمالیا - دنا- سبلان قد کشید و بعد

میخواستی برادری ات را نشان دهی

یک دسته گرگ در سرمان قد کشیدو بعد...

یک تکه از زمین خدا سهم تو شد و

یک گوشه از جهنم او شد جهان من

رقص فرشته های عذاب است در سَرَم

جیغ هزار مرده درون دهان من

دست زنی که قاتل خود بوده است را

در جیب من بخاطر تو جا گذاشتند

اینجا جهنم است صدای زنی که ...آه

روی دلش زمین و زمان پا گذاشتند

تقصیر هر که بود، بازی تمام شد

با دست های ساکت و سردی که کاشتی

اینجا جهنم است صدای زنی که تو...

اینجا جهنمی ست که باور نداشتی

بند اخر این شعر بعد از نظرات دوستان خوبم کمی تغییر کرد .

از نظرات ارزشمندتون ممنونم

من زخمی و تو زخمی و عالم تمام زخم

فاطمه هویدا - کرمان — Tue, 15 Mar 2011 11:12:52 GMT

قرار نیست سال نو بی زخم و خنجر بگذره ولی ارزوشو که میشه کرد.

امیدوارم سال نو بی زخم و خنجر ، بی بغض و گریه ،بی درد بگذره

فکر می کنی میشه؟

من زخمی و تو زخمی و عالم تمام زخم

دیگر رسیده است به عمق صدام ، زخم

هی ذره ذره ذره مرا می گزد ولی

لطفا نپرس اینکه چگونه، کدام زخم

انگشت های خونی من را نگاه کن!

از عشق زخم خوردم و از انتقام زخم

مثل کسی که دست خودش نیست زنده ام

این زندگی ست ؟یکسره خنجر مدام زخم ؟

دشمن بیا و خنجر خود را نشان بده

شمشیر دوست می زندم در نیام زخم

تقویم ها نشسته به شیون نگاه کن!

از تیر تا شقیقه ی بهمن تمام زخم

لطفا پرندگی کن و از لانه ات برو

روییده است از تَرَکِ شانه هام زخم

هنوز نعش زمین روی شانه ی شب بود

فاطمه هویدا - کرمان — Thu, 10 Feb 2011 05:52:00 GMT

نوشتم درخت که زیر سایه اش بایستی

و باد که گیسوانت را به رقص بیاورد

باران را چنان تند خواهم نوشت که به چترم پناه بیاوری

اینروزها دلخوشیم به بارش باران و برف روی دغدغه های روزمره مان.

از دستهای خالی ام شرمسارم

به یک چارپاره ی قدیمی پناه می برم که چند وقت پیش در ادم برفی ها منتشر شده بود .

هنوز نعش زمین روی شانه ی شب بود
که نعش دختری از استین من رویید
هزارو سیصدو شصت و تبر گذشت از من
دو مار از تََََََرَک شانه های زن رویید

.
دوباره پشت زمستان سرد بارانی
کسی به پنجره انگشت می کوبد
و درد در رگ من با خشونتی وحشی
به مانده های تنی کشته مشت می کوبد

شبی که می گذرد از کنار بستر من
دو دست خونی الوده در دهن دارد
و یک جهنم داغ و دو تا فرشته ی مرگ
شبی که می گذرد زیر پیرهن دارد

... و بعد حضرت قدیسه های ترسایی
خدا کنار درختان بید خوابیده
و شعله شعله جهنم چکید از نعشی
که زیر ملحفه های سفید خوابیده

هزارو سیصدو شصت و تبر که نه در من
هزارو سیصد و یک بیستون پر از فرهاد
و نعش دخترکانی که یک شب زخمی
دو مار از ترک شانه هایشان افتاد

در ادامه ی دلتنگی ها

فاطمه هویدا - کرمان — Tue, 14 Dec 2010 08:58:29 GMT

بعد از همه ی نبودن ها

بعد از همه ی ندیدن ها

بعد از انهمه سکوت

در ادامه ی دلتنگی ها

غزل :

دلتنگ بعد از اخرین دیدار کرمان بود

با بوی تند زیره از بازار کرمان بود

وور وور ِ قلیان های شاه عباس در شهر و

ته مانده های قهوه ی قاجار کرمان بود

با کوچه های ساکت سر در گریبان که

انگشت می سایید بر دیوار کرمان بود

ما پرسه های گیجمان در بی هدف بودن

ان عصرهای خونی غمبار کرمان بود

در چشمهاش اقا محمد خان قدم می زد

با چکمه های خونی اش انگار کرمان بود

انروزها رفتند و هرگز بر نمی گردد

ان روز های سالم سرشار کرمان بود*

از دست من افتاد انگشتان سردی که ...

بر زانوان خود شدم اوار کرمان بود

اکنون تو بی من در خیابان های بالا شهر

من بی تو در تنهایی بولوار کرمان است

لعنت به این پسکوچه های ساکت خاموش

نفرین به این خاموشی ِ تبدار کرمان است

*به یاد فروغ

در جهانی که دست ها کوتاه...

فاطمه هویدا - کرمان — Thu, 02 Sep 2010 07:52:42 GMT

سلام

خسته ام مثل جمعه ای که از شستن رخت چرکها برگشته است .

درگیرم و کمتر به دوستان سر میزنم. از کامنت های بی پاسختون عذر می خوام.

بزودی دوباره مرتب به همه سر میزنم .

به زنانگی های سیلی خورده ی گاه و بی گاه مان .

دل سپردن به سایه ی سردی

تن سپردن به تخت خوابی که

بعد... ارضای مرد در رحَمَت

صبح فردا هنوز خوابی که ...

تکه تکه تنت رها شده است

دست ها سینه های عریانت

دارد اهسته شکل می گیرد

نطفه ای در درون زهدانت

خسته از این زنانگی ها تو

خسته از این زنانگی ها من

تکه تکه دچار زن بودن

دست، سینه، شکم، کمر ،باسن

در دهانم هزار فریادست

در جهانی که لانه ی کرهاست

در جهنم به گوش من خواندی

که بهشت زیر پای مادر هاست

در جهانی که دستها کوتاه

در جهانی که شانه ها سردند

لطف کن روبروی من بنشین

تا بگویم چه با دلم کردند

در جهانی که هر کسی سایه

در جهانی که هر کسی گم بود

خواستم لحظه ای خودم باشم

ترسم از حرف های مردم بود

روزهایی که خسته و خالی

دستهایی که با تو دشمن بود

جمعه هایی که بسترم خالی

شهر مشغول غسل کردن بود

سال های نشسته در اتش

ماهها جویی از لجن بودند

هفته هایی که بی تو می گذرد

همه عمر تباه من بودند

مثل یک مرده در خیابانم

مثل یک مرده در محل کار

لطف کن روبروی من بنشین

نه برو دست از سرم بردار!

بدیدار من اگر امدی ...

فاطمه هویدا - کرمان — Wed, 28 Jul 2010 16:09:29 GMT

... و شیطان خون اندام شهر را مکیده بود

ابراهیم اتشی بود

و هفت تیر بر شقیقه ی تندیس می گذاشت

من اینجایم در خرخره ی تابوت هایی که نعشم را بالا می اورند

به دیدار من اگر امدی

"برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از ان "...

اما نه ! برای من همینکه به دیدارم امدی کافیست

بشکاف گورم را و گورستان را

جنازه ام را که یافتی

گوشه ی شناسنامه ات را به یادگار امضا می زنم

نترس ! چیز مهمی نیست

مرگم را زیاد جدی نگیر

حوا دوباره ابستن است و فردا

کودکی به دنیا می اورد که استخوانهایش درد را شیهه می کشند

مهم نیست !

مهم نیست جنازه ام بر سر دار بپوسد یا در قعر قبر

مهم اینست که

وقتی به دیدارم امدی ریگی به کفشهایت نباشد.